تعاوني

پرچم‌ها از ديرباز به عنوان نمادهاي ملي و تاريخي كشورها مورد استفاده قرار گرفته‌اند. اين نمادها نه تنها نشان دهندهٔ هويت و تاريخ يك ملت بلكه نمايانگر ارزش‌ها و مفاهيم فراگير اجتماعي و ملي نيز هستند. پرچم عراق يكي از آن مواردي است كه تاريخچه نسبتا جالبي دارد.

پرچم اين كشور عربي در طول زمان تغييرات زيادي به خوبي ديده است. اين كشور در هر دوره به تناسب شرايط، تغييرات سياسي، نوع استراتژي و تفكر حاكم بر آن كشور پرچم ويژه اي داشته است.

پرچم فعلي و آخرين پرچم اين كشور پس از سرنگوني صدام حسين با اعمال تغييراتي در نوشته ميان پرچم به تصويب رسيد. پرچم اصلي اين كشور در سال ۱۹۲۱ ميلادي و همزمان با تشكيل كشور عراق فعلي بكار گرفته شد.

اگر چه قبل از اين تاريخ پرچم هاي مختلفي براي اين كشور مورد استفاده قرار مي گرفت. 

تاريخچه پرچم عراق:
عراق كشوري با تاريخ و فرهنگ غني است. اين كشور مهد تمدن‌هاي باستاني سومر، اكد، آشوري، كلداني و ساساني بوده است.

قرن ۱۶ ميلادي، عراق به همراه بخش عمده اي از مناطق خاورميانه، به امپراتوري عثماني پيوست. اين امپراتوري بيش از چهار قرن بر عراق حكومت كرد و تأثيرات زيادي بر اين كشور گذاشت. لذا در اين دوران نماد و پرچم مستقلي نداشت.

در سال ۱۹۱۸ ميلادي، با پايان جنگ جهاني اول، امپراتوري عثماني شكست خورد و از بين رفت. پس از اين شكست، سرزمين عراق به اشغال نيروهاي بريتانيا درآمد.

بريتانيايي‌ها پس از اشغال عراق، به ايجاد يك دولت جديد در اين كشور پرداختند. آنها در سال ۱۹۲۱ ميلادي، ملك فيصل اول، از خاندان هاشمي، را به عنوان پادشاه عراق انتخاب كردند.

پرچم عراق در آن زمان از سه نوار افقي سياه، سفيد و سبز و يك ذوزنقه قرمز رنگ با دو ستاره سفيد داخل آن تشكيل شده بود.

در سال ۱۹۵۸ ميلادي، با وقوع كودتايي نظامي، رژيم پادشاهي عراق سرنگون شد و جمهوري عراق اعلام موجوديت كرد. در پاسخ به اين كودتا، پادشاهي اردن نيز به رهبري ملك حسين، دست به كودتايي نظامي زد.

با اجري اين دو كودتا، پادشاهي هاشمي عراق و پادشاهي اردن با هم متحد شدند و فدراسيون عربي را تشكيل دادند. پرچم اين فدراسيون، از سه نوار افقي تشكيل شده بود كه رنگ‌هاي آن از بالا به پايين به ترتيب قرمز، سفيد و سياه بود. اين پرچم با پرچم اردن، بدون ستاره، يكسان بود.

طراحي ذكر شده، نمادي از اتحاد دو كشور عراق و اردن بود. با كمي دقت متوجه مي شويم همچنين با پرچم فلسطين و حزب عربي سوسياليستي بعث، شباهت‌هايي داشت.

 اما فدراسيون عربي عمري كوتاه داشت و در سال ۱۹۶۱ ميلادي و پس از انقلاب ۱۴ ژوئيه عراق، از هم پاشيد.

پرچم جديد با نماد كردها
در سال ۱۹۵۸ ميلادي، با وقوع كودتايي نظامي، رژيم پادشاهي عراق سرنگون شد و جمهوري عراق اعلام موجوديت كرد. عبدالكريم قاسم، رهبر كودتا، پس از به قدرت رسيدن، پرچم عراق را تغيير داد.

پرچم جديد عراق، از چهار رنگ تشكيل شده بود: سياه، سفيد، سبز و قرمز. اين رنگ‌ها، نماد مفاهيم مختلفي بودند. رنگ سياه، نماد تاريكي و غم بود.  سفيد، نماد صلح و آرامش بود. سبز، نماد اميد و آينده بود. و قرمز نيز، نماد شجاعت و فداكاري بود.

در مركز پرچم، خورشيدي زرد قرار داشت. اين خورشيد، نماد كردهاي عراق بود. كردها، قومي باستاني هستند كه در شمال عراق زندگي مي‌كنند.

ديگر مركز پرچم به رنگ قرمز بود كه نماد تاريخ بين‌المللي و باستاني اين سرزمين بود.

پرچم در منطقه خودمختار كردستان
حال حاضر تنها اين پرچم عراق است كه برافراشتن آن در منطقه خودمختار كردستان عراق، مشكلي ندارد. اين پرچم، تنها نمونه اي است كه به كردهاي ساكن در عراق اشاره دارد.

ساير پرچم ها، به دليل وابستگي به مفاهيم پان‌عربيسم و تصويب در دورهٔ بعث، در منطقه خودمختار كردستان عراق، ممنوع هستند.

حزب بعث و تغييرات جديد
در سال ۱۹۶۳ ميلادي، پس از كودتايي نظامي، عبدالكريم قاسم، رهبر انقلاب ۱۹۵۸ عراق، سرنگون شد. حزب بعث، كه در اين كودتا نقش داشت، پرچم جديدي را طراحي كرد.

پرچم جديد عراق، از سه رنگ تشكيل شده بود: سرخ، سفيد و سياه. در مركز پرچم، سه ستاره سبزرنگ قرار داشت. ستاره‌هاي سبز رنگ، نماد وحدت سه كشور عراق، سوريه و مصر بودند. اين سه كشور در آن زمان، در قالب فدراسيون عربي متحد شده بودند.

در سال ۱۹۹۰ ميلادي، عراق به كويت حمله كرد. صدام حسين، رهبر عراق، براي جلب حمايت كشورهاي اسلامي، تصميم گرفت پرچم عراق را تغيير دهد.

در طراحي اين پرچم، دو واژه «الله» و «اكبر» به زبان عربي، به رنگ سفيد، در وسط پرچم قرار داده شد. اين واژه‌ها، به معناي «خدا بزرگ است»، نماد اسلام و دينداري بودند.

صدام حسين، اين دو واژه را با دست خط خود نوشت. او اميدوار بود كه با اين كار، بتواند حمايت كشورهاي اسلامي را در جنگ عليه كويت به دست آورد.

نكته اول شيوه هاي نگهداري عسل درباره عسل متبلور يا شكرك‌زده است. درحالي‌كه يكي از مهم‌ترين حقايق درباره نگهداري عسل اين است كه اصلاً، حتي بدون هيچ‌گونه ماده نگهدارنده و افزودني، فاسد نمي‌شود، عسل مايع مستعد تغييرات فيزيكي و شيميايي در طول زمان است.

زماني كه به‌خوبي نگهداري نشود، رنگ اين ماده غذايي ممكن است تيره‌تر شود و كمي از عطر و طعم خود را از دست بدهد. به‌همين دليل، براي اهداف تجاري، يك دوره عمر مفيد يعني همان تاريخ انقضا بر روي شيشه‌هاي عسل موجود در فروشگاه‌ها درج مي‌شود. هرچند بارها گفته‌ايم كه عسل طبيعي اصلاً تاريخ انقضا ندارد.

با گذشت زمان، عسل مايع ممكن است به‌طور طبيعي متبلور شود. فرايندي كه در آن عسل غليظ‌تر شده و ناصاف و داراي ريز دانه‌هاي قندي مي‌شود. نرخ تبلور در انواع مختلف عسل متفاوت است. به‌عنوان مثال، عسل اقاقيا تمايل به مايع ماندن دارد و بهتر از انواع ديگر عسل در مقابل تبلور مقاومت مي‌كند، درحالي‌كه عسل گل قاصدك و اسطوخودوس به‌سرعت متبلور مي‌شود.

فرايند تبلور به‌آساني قابل برگرداندن است و اين برگرداندن به‌هيچ‌وجه بر كيفيت عسل تأثير نمي‌گذارد، اگرچه ظاهر عسل را به‌طور ناخوشايند تغيير مي‌دهد. بنابراين، عسل شكرك‌زده را نبايد دور ريخت. اتفاقاً عسل متبلور كيفيت بسيار بالايي دارد و به‌آساني مي‌شود به حالت طبيعي آن برگرداند.

براي نمونه، مي‌توان آن را بر روي نان تست ريخت. به‌اين‌ترتيب، عسل متبلور آب شده و قابل خوردن است. همچنين، مي‌توان شيشه اين نوع عسل را درون آب گرم قرار داد و به‌محض اينكه ريز دانه‌هاي قندي حل شدند، آن را از درون آب گرم برداشته و در محلي قرار داد تا در سريع‌ترين زمان ممكن خنك شود.

 از اضافه كردن آب جوش به عسل خودداري كنيد و همچنين اصلاً و به‌هيچ‌وجه آن را به‌صورت مستقيم حرارت ندهيد، چون عسل فرآوري شده يا حرارت ديده، خواص خود را از دست مي‌دهد. به‌همين دليل، برخي توليدكنندگان تجاري عسل را پاستوريزه مي‌كنند كه موجب مي‌شود عسل به‌سرعت حرارت داده شود و سپس سريعاً خنك شود تا سرعت فرآيند تبلور آن را كاهش دهند. به‌طوري‌كه اين‌گونه عسل مدت زمان طولاني‌تري را در قفسه‌هاي فروشگاه به‌صورت مايع سپري مي‌كند و ظاهر مطلوب‌تري هم دارد.

دومين نكته شيوه هاي نگهداري عسل اين است كه توصيه شده عسل را فقط خام مصرف كنيد و از مصرف عسل حرارت ديده خودداري كنيد. در مورد دماي مطلوب نگهداري، اغلب در ميان مطالب مربوط به نگهداري عسل مشاهده مي‌كنيم كه عسل را مي‌توان در دماي اتاق نگهداري كرد و نبايد آن را در مكان‌هاي بسيار سرد يا بسيار گرم نگهداري كرد. مشكل اينجاست كه اين موضوع ممكن است گيج‌كننده باشد، چون دماي اتاق در كشورهاي مختلف با هم فرق مي‌كند.

براي مثال، دماي اتاق در يك منطقه سردسير ممكن است در حدود سي و پنج درجه سانتي‌گراد باشد و عسل در آنجا نگهداري شود. بنابراين، در چنين شرايطي نبايد عسل را در دماي سرد نگهداري كرد، چون اين كار باعث سفت شدن عسل مي‌شود و برداشتن و مخلوط كردن آن با ساير مواد غذايي و نوشيدني‌ها را دشوار مي‌كند و همچنين باعث بالا رفتن سرعت شكرك زدن عسل مي‌شود.

سومين مورد شيوه هاي نگهداري عسل اين است كه از جذب رطوبت توسط عسل جلوگيري كنيد. عسل بايد در يك محل خشك و خنك نگهداري شود و بايد اطمينان حاصل كرد كه درب ظرف آن كاملاً محكم بسته شده است. چون عسل تمايل به جذب رطوبت از محيط اطراف خود دارد كه ممكن است به تخمير و كاهش كيفيت آن منجر شود. همچنين، عسل را با استفاده از يك قاشق خشك از شيشه برداريد، چون ورود هرگونه رطوبت و آب به درون شيشه مي‌تواند بر كيفيت عسل مشكل ايجاد كند.

چهارمين نكته شيوه هاي نگهداري عسل اين است كه عسل را دور از منابع حرارت نگهداري كنيد. همان‌طور كه گفتم، عسل را بايد دور از حرارت مستقيم، نزديك اجاق گاز، لوازم حرارتي آشپزخانه يا نور مستقيم آفتاب يعني نزديك پنجره‌ها نگهداري كرد. چون حرارت بيش از حد با گذشت زمان ممكن است بر خواص عسل تأثير بگذارد.

به‌همين دليل است كه برخي از عسل‌ها درون ظرفي تيره‌رنگ به فروش مي‌رسند. اگرچه اين ظروف تيره‌رنگ به مصرف‌كننده اين اجازه را نمي‌دهند كه بتواند در مورد رنگ، ويسكوزيته و تبلور عسل قضاوت كند، درحالي‌كه بسته‌بندي عسل درون شيشه توسط برخي افراد ترجيح داده مي‌شود. به‌طوري‌كه شيشه نسبتاً خنثي است و با مواد غذايي واكنش نشان نمي‌دهد و منجر به هيچ‌گونه تغييرات شيميايي نمي‌شود. ذخيره سازي عسل درون ظروف پلاستيكي مخصوص مواد غذايي هم نبايد هيچ‌گونه نگراني درباره ايمني و سلامت عسل ايجاد كند. فقط براي چندمين بار در ويديوهاي مختلف دارم اشاره مي‌كنم كه عسل را در ظروف فلزي نگهداري نكنيد.

اما پنجمين نكته شيوه هاي نگهداري عسل اين است كه عسل چه زماني بايد درون يخچال نگهداري شود؟ به‌طوركلي، نگهداري عسل طبيعي در يخچال توصيه نمي‌شود. ولي عسل‌هايي كه به‌طور طبيعي داراي مقدار رطوبت بالايي هستند، بدون نگهداري به روش مناسب و با گذشت زمان ممكن است مخمر تكثير شود و باعث تخمير شود.

درحالي‌كه تخمير لزوماً هيچ خطري براي سلامتي ندارد. در برخي توليدكنندگان تجاري، عسل توليدات خود را پاستوريزه مي‌كنند تا هرگونه سلول مخمر درون آن را از بين ببرند. براي عسل‌هايي كه بسيار روان هستند و نياز به نگهداري طولاني‌مدت دارند، نگهداري آن درون يخچال توصيه مي‌شود تا به‌اين‌ترتيب از تخمير احتمالي و تغيير طعم آن جلوگيري شود.